Motyw dziecka był w literaturze wykorzystywany od samych początków piśmiennictwa. Dziecko jest bardzo wdzięcznym motywem dla autora – nieukształtowana, niewinna i czysta istota daje olbrzymie możliwości wprowadzania jej w świat przedstawiony w powieści. Dziecko to, można by powiedzieć, tabula rasa pośród bohaterów literackich. I właśnie w możliwościach kreacji, wprowadzania go w świat należy upatrywać przyczyn częstości wykorzystywania tego motywu. Ponieważ dziecko może, jak żaden inny bohater, być obrazem swojej epoki, zarówno w jej pozytywach, jak i złych stronach. Bardzo często porównuje się ukazane dzieci przez klasyków i romantyków. Kluczowe różnice pomiędzy spojrzeniem na psychikę dziecka autorów obu epok spowodowane są zupełnie inną ideologią, tym, że obie epoki przywiązywały wagę do innych wartości i zajmowały się opisywaniem innych zjawisk. I choć dzieciństwo współcześnie kojarzone jest z beztroską, najszczęśliwszym okresem życia, to w romantyzmie i pozytywizmie życie dzieci wyglądało wręcz przeciwnie.

nieruchomości bielsko, winamp pobierz, bioinformatyka praca, szkolenia na fryzjera Warszawa, altenpflege aus Polen, ePUAP, Rozrząd, Nemiroff